Scuriga, no scuriga seu bessida a mi fai dus passus a su saltu o sartu; passendi a arrogadura, in d unu mori strambeccu, crerìa de fai fallantinas, appu sartau unu ingiassu, e is peis funt andaus a ci attafai a una moba de ispina cadàtaba, cussus gravellus spinosus: sciadaus is peis mius, tottu puntus si funt! No ci arrenesciu a mi ndi studugài e appu afferrau una nai, ma fut una nai de ‘pruni cristi’. No podia sciri ita podi fai: occi occi, tottu punta manus e peis. Scedada, gei m’at a passai. Fatzu de totu po mi ndi pesai: lassu cussa cadàtaba, ghettu mau lìssiu, e innoi mi setzu? Asuba de una moba de orrù. Arrabiosa e ghettendi calincuna Ave Maria puru, zoppi zoppi ci seu sighida a cabai; fatzu sa ia de S’orcili anca ddu i funt cussus meriagus. E mi ndi essint una tropara de canis ca fiant agodrendi is brebeis: mi currullant e, totu arzicada, mi pòngiu a curri, imbrùnchiu, ci seu arrutta po sa timorìa. E cussus disgraziaus mi ant fattu sa festa e m’ant totu loriau anzis storossiàu. Mi ndi studugu cumenti pozzu, murrungendi e zoppi zoppi seu torrada a domu penzendu a su chi mi fiat capitau.
Antonia Perseu